Przełamanie ziemi pod budowę Świątyni Wiedeń w Austrii to kamień milowy wiary i radości

WIEDEŃ, Austria — Kiedy Regina Hladky miała 13 lat, pewnej nocy jej ojciec wiózł ich rodzinę z Salzburga do Szwajcarii. Przyłączyli się do Kościoła Jezusa Chrystusa Świętych w Dniach Ostatnich w 1978 roku, a droga prowadziła do najbliższej świątyni.

„Wciąż pamiętam, jak podeszliśmy do drzwi i dotknęliśmy ich”, wspomina. „To było bardzo silne uczucie, bardzo wyjątkowe. Nigdy tego nie zapomnę”.

Od dziesięcioleci święci w dniach ostatnich z Austrii odbywają podobne podróże. Rodzice podróżują ze swoimi dziećmi, młodzi ludzie wsiadają do autobusów, a rodziny poświęcają dni, a nawet tygodnie, aby oddawać cześć Bogu w świątyniach poza granicami swojego kraju.

Teraz, po raz pierwszy, w Austrii powstaje dom Pana.

W sobotę, 17 października br., 250 członków Kościoła, sympatyków i lokalnych dygnitarzy zebrało się w Wiedniu na uroczystości przełamania ziemi pod budowę Świątyni Wiedeń w Austrii.

Ceremonii przewodniczył Starszy Michael Cziesla, Siedemdziesiąty Przedstawiciel Władz Generalnych i członek Prezydium Obszaru Europy Środkowej. Oddawszy hołd tym, których oddanie pozwoliło przygotować drogę na to historyczne wydarzenie, powiedział: „Dzisiaj stoimy na fundamencie ich wiary”.

Planowana wielokondygnacyjna świątynia będzie zajmować obszar około 1420 metrów kwadratowych i powstanie na działce o powierzchni 0,32 hektara przy ulicy Silbergasse 2 w 19. dzielnicy Wiednia.

Długie podróże, trwałe wrażenia

Wiele dekad po pierwszej wizycie w szwajcarskiej świątyni Regina i jej mąż, Viktor, nadal regularnie podróżują do świątyń w Szwajcarii i Niemczech, czasami pozostając tam przez cały tydzień, aby służyć.

„Dojazd do każdej ze świątyń — Berno, Frankfurt i Freiberg — zajmuje około ośmiu godzin”, powiedziała. Posiadanie domu Pana w Wiedniu wkrótce zmieni sposób, w jaki planują swoje życie. „Musimy wyznaczyć sobie nowe cele i inaczej planować nasze tygodnie i miesiące, ponieważ chcemy zrobić w swoim życiu miejsce na świątynię”.

Signe Lasse pamięta, że gdy była młodsza, podróż do świątyni trwała aż 12 godzin. „Mam nadzieję, że nie stanie się to rutyną”, powiedziała, mając na myśli mieszkanie w pobliżu świątyni i wyrażając pragnienie, by to święte doświadczenie pozostało tak samo znaczące, gdy podróż będzie krótsza.

Helmut Wondra wspomina swoją pierwszą wizytę w świątyni w wieku 12 lat. Po dziesięciogodzinnej podróży autobusem z Wiednia jego grupa młodzieży dotarła do Szwajcarii późnym wieczorem. Zanim udali się do miejsca zakwaterowania, zatrzymali się przed świątynią.

„Czystość, światło i duch, które promieniowały z domu Pana, naprawdę mnie poruszyły”, powiedział. „Pomimo zmęczenia […] to było coś naprawdę wyjątkowego zobaczyć świątynię”.

Dla Helmuta doświadczenie to wykroczyło poza to pierwsze wrażenie. Wspominał, jak siedział w ciszy w świątyni, czytając pisma święte i zastanawiając się nad ważnymi decyzjami. „Moje pokolenie nauczyło się, gdy byliśmy nastolatkami, że świątynia jest domem objawienia”, powiedział.

Dziedzictwo wiary i radości

Historia Kościoła Jezusa Chrystusa Świętych w Dniach Ostatnich w Austrii sięga ponad 160 lat. Pierwsi członkowie znosili uprzedzenia religijne, przewroty polityczne i wojny, pracując nad ustanowieniem trwałej społeczności wiary.

Dla Helmuta ta historia jest również częścią historii jego rodziny.

Jego ojciec, Johann, przystąpił do Kościoła jako młody student w Wiedniu, gdzie studiował teatrologię i filozofię oraz poszukiwał prawdy religijnej. Johann służył później jako prezydent dystryktu, a w 1980 roku został pierwszym prezydentem palika w Austrii.

Helmut miał wówczas zaledwie siedem lat, ale doświadczenie, które później opisał jego ojciec, pozostało szczególnie znaczące.

Kilka miesięcy przed zorganizowaniem palika Johann przypomniał sobie sen, w którym przechadzał się po ogrodach wiedeńskiego pałacu Schönbrunn, kiedy spotkał Prezydenta Ezrę Tafta Bensona, ówczesnego Prezydenta Kworum Dwunastu Apostołów. We śnie Prezydent Benson udzielił mu błogosławieństwa z obietnicą dotyczącą przyszłości Kościoła w Austrii.

„Kościół będzie się rozrastał, gdy jego członkowie będą coraz szczęśliwsi”, wspominał Johann.

Kilka miesięcy później Johann dowiedział się, że Prezydent Benson przyjeżdża do Wiednia, aby zorganizować pierwszy palik w Austrii. Kiedy Johann został wyświęcony na prezydenta palika, powiedział, że Prezydent Benson przekazał to samo przesłanie, ale bardziej szczegółowo.

Dla Johanna obietnica ta stała się zaproszeniem do pomocy członkom Kościoła w odnalezieniu większej radości poprzez podążanie za Jezusem Chrystusem i miłowanie bliźnich.

Później zauważył, że miłość Chrystusowa to nie tylko reakcja na to, jak traktują nas inni ludzie, ale świadomy wybór, aby brać przykład ze Zbawiciela.

Wiele lat później, po tym, jak służył jako prezydent Świątyni Frankfurt w Niemczech, Johann dostrzegł kolejny związek pomiędzy świątynią a tą zasadą.

„Świątynia jest Bożym uniwersytetem, na którym można uczyć się tej miłości”, powiedział.

„Płakaliśmy, śmialiśmy się, tańczyliśmy”

Od lat święci w dniach ostatnich w Austrii mieli nadzieję, że pewnego dnia w ich kraju zostanie zbudowana świątynia.

Kiedy 4 kwietnia 2021 roku, podczas pandemii COVID-19, Prezydent Russell M. Nelson ogłosił budowę Świątyni Wiedeń w Austrii, członkowie Kościoła, którzy spędzili większość swojego życia, podróżując do świątyń za granicą, odczuli ogromną radość.

Dla Signe to ogłoszenie wydawało się wręcz niewiarygodne. Jako młoda kobieta słyszała, jak przywódcy Kościoła mówili o przyszłości, kiedy świątynie będą szerzej dostępne. Wątpiła wówczas, że dożyje tego dnia we własnym kraju.

„Byłam tak wzruszona, ponieważ to był cud”, wspomina.

Jej myśli natychmiast zwróciły się ku starszym członkom Kościoła, którzy uwielbiali uczęszczać do świątyni, ale nie mogli już dłużej znosić długich podróży, oraz ku młodym ludziom, którzy pewnego dnia będą mogli dotrzeć do Świątyni Wiedeń, korzystając z transportu publicznego.

„Cóż to za cud i błogosławieństwo w moim życiu”, powiedziała.

Dla Helmuta i jego żony, Julii, to ogłoszenie stało się okazją do świętowania innego rodzaju. Oglądali konferencję generalną na laptopie w swojej sypialni i krzyczeli, gdy usłyszeli nazwę Wiedeń. Ich synowie przybiegli, aby dowiedzieć się, co się stało.

„Płakaliśmy, śmialiśmy się i tańczyliśmy”, wspomina Helmut. „To była czysta radość”.

Emocje trwały do późnych godzin nocnych, kiedy przyjaciele i rodzina wymieniali się wiadomościami i świętowali tę nowinę.

Więcej niż budynek

Dla świętych w dniach ostatnich świątynie są uświęconymi miejscami, w których oddają cześć Jezusowi Chrystusowi, składają Bogu święte obietnice i uczestniczą w świętych ceremoniach, które, jak wierzą, jednoczą rodziny i zapewniają duchowe przewodnictwo.

Podczas uroczystości przełamania ziemi Starszy Cziesla wspominał dorastanie w północnych Niemczech, skąd jego rodzice przemierzali ponad 1000 kilometrów, aby dotrzeć do świątyni w Szwajcarii. Pamiętał, że kiedy wracali, odczuwał większy spokój, cierpliwość i miłość w domu. Wiele lat później, podczas swojej pierwszej wizyty w świątyni, doświadczył tego samego uczucia.

„Świątynia jest duchowym domem — domem naszego Pana Jezusa Chrystusa, do którego nas zaprasza, abyśmy mogli się od Niego uczyć”, powiedział.

Regina pamięta, że dostrzegała podobny wpływ w swojej własnej rodzinie. Po tym, jak jej rodzice zaczęli uczęszczać do świątyni, z biegiem lat obserwowała, jak ich relacja staje się coraz silniejsza.

„Największym cudem było dla mnie to, że relacje między mamą a tatą z każdym miesiącem i rokiem stawały się coraz lepsze dzięki przymierzom, które zawarli w świątyni”, wspomina.

Wiele lat później, gdy jej matka zachorowała na nieuleczalną chorobę, ojciec Reginy opiekował się nią przez cały czas, gdy walczyła z rakiem. Ich doświadczenie pozwala po raz kolejny dostrzec trwałą miłość i oddanie, które, jak wspomina Regina, rozwijały się między jej rodzicami od czasu ich ślubu w świątyni.

Signe ma nadzieję, że nowa świątynia wzmocni przyjaźnie i zrozumienie pomiędzy świętymi w dniach ostatnich a lokalną społecznością w Austrii.

Cornelia Pillmann-Bily, katoliczka, poznała Kościół przez swojego męża. W 2023 roku towarzyszyła mu w podróży do Świątyni Freiberg w Niemczech. Na miejscu spędziła czas w strefie dla odwiedzających i ogrodach.

„Ten czas był dla mnie bardzo przyjemny i uspokajający”, wspomina. „Cieszę się, że w moim ojczystym kraju odbywa się uroczystość przełamania ziemi pod budowę Świątyni Wiedeń i że wkrótce znów będę mogła doświadczyć tego samego pozytywnego uczucia”.

Starszy Cziesla wyraził podobną nadzieję w odniesieniu do sympatyków i lokalnej społeczności, którzy być może zastanawiają, co się będzie działo w nowym budynku. „Mam nadzieję, że odpowiedź znajdzie się nie tylko w pięknie tego budynku, ale przede wszystkim w życiu ludzi, którzy odwiedzą ten dom”, powiedział.

Dla Starszego Cziesli radość związana z pierwszą świątynią w Austrii ostatecznie wraca do Zbawiciela. „Z całego serca wyczekiwałem tej świątyni, ponieważ Jezus Chrystus jest moją radością — i ponieważ to będzie Jego dom”, powiedział.